به نام خدا ۱. بعد نزدیک سی سال سن فهمیده ام آدم اگر کم بخوابد نمی میرد! خیلی دیر بود ولی باز هم به ساعت هایی که بعدش به دست آوردم حسابی می ارزد ... ۲. اسفند که به آخر برسد تازه می روم توی بیست و نه

به نام خدا قرار بود آن جلسه از ایده ها حرف بزنم. چه طور ایده خوب برای نوشتن پیدا کنند؟ چطور جوری ببینند که بقیه نمی بینند. طرح درسم از قبل کامل بود ولی اینقدر تئوری نمیشد پیش رفت. از صبح مستاصل و در

به نام خدا ۱. یهویی و بی برنامه استارت از پوشک گرفتن دخترک را زدیم. البته چندان هم برنامه و مقدمه چینی نمی خواست، دارد سه سالش می شود و تا همین الان هم زیادی تنبلی کردم. بالاخره دیروز با خودم فکر کر

به نام خدا گاهی فکر می کنم دیوارهای خانه ما کاغذی است. دیشب تا لحظه ای که می خوابیدم سر و صدای خنده و شوخی از مهمانی شلوغ واحد بغلی می آمد - که البته دوستش داشتم - و صبح به محض اینکه با صدای دخترک ا

به نام خدا شلوغی شاه عبدالعظیم گیجم کرده بود. دست فاطمه را گرفتم و جای همیشگی را پیدا کردم. زمانم کم بود، استرس پوشک نداشتن دخترک هم اضافه شده بود و از آن تصویر دل نشینی که توی خانه از زیارت آن روز

به نام خدا دارم قصه دلبری, را می خوانم. رسیده ام به صفحه چهارده پانزده. خیلی زود است برای نقد و نظر. میدانم. ولی فکر کردم این حرف هایی که حالا دارند در مغزم جولان می دهند، شاید به انتهای کتاب که برسم

به نام خدا امروز عصر وسط شلوغ پلوغی های مهمان داری، به دلم افتاد به مامان زنگ بزنم. معمولا این کار را نمی کنم. مامان هم دیگر می داند روزهایی که خانواده آقای همسر از مشهد مهمانمان می شوند من به کل غیب

به نام خدا (به صبا و عیدانه که بهانه دررفتن از زیر تنبلی اینجا نوشتن شدند) قبل از اینکه بچه دار شوم زیاد خوانده و شنیده بودم که بچه آدم را بزرگ می کند. درست می کند. از مادری که به خاطر شیردهی به ف

به نام خدا تو ایستاده بودی روی تشک لغزان. من این بیرون صورتم را چسبانده بودم به حصارهای توری شطرنجی: بپر فاطمه! بلند بپر! بپر! می ترسیدی. محیط برایت جدید بود. حواست پرت پرش های یکی دومتری دختربچه ه

به نام خدا هفته بعد که سر کلاس رفتم، چند تا چندتا جمع شده بودند و حرف می زدند. یازدهم ها بیچاره ام کرده بودند این نه ماه! بس که حرف می زدند و شلوغ می کردند و دل به درس نمی دادند. آمدم تشر بزنم که بن

به نام خدا بزرگ شدن یکی ش هم این باشد که تو که همه هیجان زندگی را به قابل &#1

به نام خدا سرتان را دردنیاورم. فقط همین قدر که دخترک دوسال و نیمه ما هن&#160

به نام خدا جلسه یکی مانده به آخر بود. کلی درباره اهمیت کیفیت انشای آخر&#1588

به نام خداشده تا به حال حس کنید همان جایی هستید که دقیقا باید باشید؟مدرسه برای من اینطور است. از لحظه ای که وارد کلاس می شوم تا وقتی دارم آسانسور

به نام خدا قصه سارا کوچولو: سارا کوچولو سیب خورد. فاطمه. دوسال و یک ماهه :) + نوشته شده در شنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۶ساعت 9:2 توسط صاد |

به نام خدا نشسته ام پای تصحیح برگه ها و ثبت امتیازات و دادن نمره مستمر. هزارتا جدول و ستون که باید پر شود. قضاوت های پشت سر هم که مدام از امکان ناعادلانه بودنشان تنم می لرزد. تصحیح یک دنیا برگه، نظر نوشتن، نمره دادن... پرکردن ستون تکالیف و نظم سر کلاس و پیشرفت درسی و متفرقه حتی... حرص هایم را با خور...

به نام خدا خسته و خواب آلود فاطمه تقریبا خواب را بغل کردم که برگردیم خانه. دقیقه آخر جاری جان توی ظرفی که دستش داشتم یک تکه کیک خانگی زنجبیلی گذاشت و داد دستم. تمام راه با فاطمه حرف زدم که خوابش نبرد، چند خرید کوچک کردم و وقتی بالاخره رسیدیم و روی تخت بیهوش شد فکر کردم خودم هم بروم کنارش بخوابم. بس ...

به نام خدا اولین نرگس امسال را امروز خریدم. از حاج خانم گل فروش روبه روی مترو شهدا. حاج خانم گل فروش دیده بودید تا حالا؟ من دیدم. چادری با روسری گل ریز که محکم جلویش گیره زده، عینک تیپیکال و همه مهربانی و مادرانگی حاج خانم ها. همیشه چند سطل بزرگ پرگل جلوش گذاشته و مریم و رز دوتومانی و دسته های داوود...

به نام خدا امروز از آن روزها بود. اسمش را گذاشتم تراژدی. اسم بی خودی است ولی چیز بهتری به نظرم نیامد. از آن روزها که اتفاقات بد و اعصاب خرد کن پشت سر هم ردیف می شوند و تو هرچه می گردی علتش را نمی فهمی. مقصر پیدا نمی شود. از آن روزها که به قول آقای همسر فقط باید فردا شود. صبح با نگرانی زیاد از درس ها...

به نام خدا امشب به آقای همسر می گفتم تا همین اواخر، حرف کربلا که می شد، در وجود من فقط عشق بود. یک علاقه عجیب به زیارت، دوباره بودن در آن فضا، تجربه آن حس و حال خاص. و ارادت البته. اما حالا دیگر عشق نیست. نه که نباشد، آنقدر کمرنگ است که به چشم نمی آید. حالا همه اش نیاز است، یک نیاز شدید، عمیق و فوری...