به نام خدا حال خوب من دلایل ساده ای دارد. نه که آگاهانه یا برنامه ریزی شده باشد. ولی آنقدر تکرار شده که نشانه شده اند. مثلا روزهایی که فقط یکی دوساعت زودتر از فاطمه بیدار می شوم - یا بهتر بگویم فاطمه یکی دو ساعت دیرتر از من بیدار می شود - خواهی نخواهی حالم خوبم است. به اندازه ای که کمی دور خودم بچرخ...

به نام خدا گفتیم مثل سه سال پیش که بلند شدیم رفتیم ساوه هم من یک دل سیر باغ انار دیدم، هم آقای همسر انار درجه یک دلخواهش را پیدا کرد، امسال هم برویم ساوه انار بخریم. همان سال چندتا راهنمایی خوب از یک وبلاگ محلی پیدا کرده بودم که کدام روستاها و کدام سمت انار خوب دارد. مثل تجربه تاکستان نشد که این همه...

به نام خدا انقدر برای بچه های کلاس از نوشتن و نوشتن و نوشتن گفتم که خودم خجالت کشیدم. خیلی وقت است که درست و حسابی نمی نویسم. حالا که فاطمه بزرگ تر شده، وقت نداشتن هم دیگر بهانه موجهی نیست. وقت دارم و تنبلی میکنم و به جای ور رفتن با کلمه ها به استرا

به نام خدا درد و دل لازممم. حرف ها و گلایه ها و غصه ها تلنبار شده اند. به مرز انفجار رسیده ام و از آن هفته هایی است که دلم دارد می ترکد. به هرکس می رسم می خواهم سر صحبت را باز کنم:. فرقی نمی کند دکتر میم باشد یا آقای همسر یا همکار توی مدرسه و ویا ح

به نام خدا احتمالا یک تصمیم آنی است ولی به شدت فکر می کنم اگر در اینجا را حداقل برای مدتی تخته کنم برای حالم خوب باشد. بعد کجا بنویسم و برای که بنویسمش را البته هنوز نمی دانم. و من که بی نوشتن می میرم. «اتفاق» هم بالاخره افتاد. همین امروز ظهر. وقتی

به نام خدا   تمام چند هفته اخیر ر به هر

به نام خدا چند روز بود تصمیمم را گرفته بودم ولی این پا و آن پا می کردم. عادت است دیگر. و اللته این گره خوردگی عجیب زندگی با نرم افزارها. خلاصه که نه تصمیم ساده ای است نه راحت. دست آخر با خودم گفتم امشب کار را تمام میکنی. از سر شب هی به هر بهانه ای ت

به نام خدا سر کلاس به بچه ها گفتم جهان اطراف ما روی ما اثر میذاره. بخوایم یا نخوایم، دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم. با جهان در ارتباطیم و جهان هر لحظه ما رو متاثر میکنه. گفتم این تاثر ها یه وقت به شکل خوشحالیه یه وقت غمه. یه وقت هیجانه یه وقت خمودی... ولی هست. گفتم جهان هر چیز غیر از ماست. تک تک ...

به نام خدا روزی بیست بار با خودت تکرار می کنی: تو گوشی هیچ خبری نیست!... تو گوشی هیچ خبری نیست!... تو گوشی... به جاش یه کتاب بگیر دستت! + نوشته شده در جمعه هفتم مهر ۱۳۹۶ساعت 15:16&nbsp توسط صاد |

به نام خدا با افتخار در دوره ای از دبیرستان لقب من در کلاس این بود: مثبت چندشی. از آن بچه های همیشه مودب همیشه درسخوان پرسوال که معلم ها عاشقشان می شوند. خواستم بگویم برای همچین آدمی چقدر نشستن در مقام معلم می تواند سخت باشد وقتی بیشتر دانش آموزان مقابلت ذره ای به آنچه از دانش آموز در ذهنت داری شبیه...

به نام خدا خیلی هم لازم نیست دور برویم. تا همین چند سال پیش یکی از معضلات اصلی من در مجالس بچه های کوچک بودند. بالکل حواسم را پرت میکردند. نه چیزی از سخنرانی می فهمیدم نه حواس جمعی برای روضه داشتم. خیلی وقت ها از همان لحظه ورود کل مجلس را رصد میکردم تا در دورترین نقطه نسبت به بچه دارها بنشینم و درنه...

به نام خدا دبیرستانی که بودم یک اتاق داشتم و یک تخت. با کتاب هایی که کم و زیاد میشد. تختم به یکی از دیوارهای اتاق چسبیده بود که کمی بالاترش کلید برق بود. ولی از روی تخت دستم نمی رسید که خاموش و روشنش کنم. برای آدمی که دقیقا تا خود لحظه ای که خواب حواسش را می رباید، می خواند، بلند شدن و خاموش کردن چ

به نام خدا همسر شهید مدافع حرم در استوری اینستاگرامش فیلم دوسه ثانیه ای از نوزاد کوچکش گذاشته که برای اولین بار دارد می گوید: بابا. پشت هم:بابا... خودش چیز خاصی ننوشته. فقط بابا و سه نقطه و یک اسمایلی که از ذوق به جای چشم هایش قلب قرمز دارد. من ولی به آنی فرو می ریزم. هی برمیگردم عقب و بابا گفتن

به نام خدا خنده های واقعی کجاست؟ مدت هاست شادی از ته دل من بیشتر از هر جای دیگر مال وقت هایی است که در آغوش مامان طبیعتم نشسته ام. گالری عکس های گوشی را که ورق می زنم، نیش های تابناگوش باز شده، لبخندهای پهن، خنده های از ته دل... همه یک جایی در دل طبیعت ثبت شده. نه حتی پارک. جاهایی که تا کیلومترها

به نام خدا دوستان ما... آنهایی که انتخابشان می کنیم یا مبتلایشان می شویم؟ + نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم تیر ۱۳۹۶ساعت 22:17 توسط صاد |

به نام خدا سال های اولی که آمده بودم تهران، زیاد قطار سوار می شدم. بعد چند سال اوردوز شدم و گفتم فقط قطار اتوبوسی. بعد هم که کم کم ماشین خریدیم و چارتر گرفتن را یاد گرفتم. خلاصه قصه ما و آن واگن های طولانی و تلق و تولوق شبانه و کوپه بانوان های چهارنفره تمام شد. ولی تمام نشد. بعد همه آن شب را تا یکی

به نام خدا معمولا آخر شب ها اینطور می شوم. نمی توانم بخوابم. اگر روز شلوغ پربرنامه پرباری داشته باشم، هیجان روز است که همچنان ادامه دارد و خواب را از چشمانم می گیرد. و اگر روز خلوت کسل بی حرکتی - که معمولا اینطور است - از ناراحتی روزی که هدر داده ام . فکر میکنم در این دقایق پایانی و وقت های اضافه و

به نام خدا زندگی روتین منظم تکراری با حداقل دوماه پشت هم در خانه بودن بدون مهمان طولانی از مشهد، بدون مشهد رفتن های طولانی، بدون روزهای شلوغ قبل امتحان، قبل دفاع، قبل تحویل پروژه... نهابتا با چند مهمانی دوستانه در ماه یا سفرهای کوتاه یکی دو روزه در تعطیلات... آرزوی دور و دراز این روزهای شلوغ و بی بر...

به نام خدا فاطمه که جای خود دارد، برای عروسی خودم هم آتلیه نرفتم. به نظرم آتلیه رفتن هم از آن مد های موسمی است که در این چندسال فراگیر شده و چندسال دیگر همان طور که الان به مدل عینک و شلوار و مانتوهای قبل انقلاب مثلا، می خندیم، از مد می افتد. که خب حالا چه اصراری بود سی تا عکس در یک زمان، با یک لبا

به نام خدا یک وقتی، چندسال پیش، یک متنی نوشته بودم درباره اینکه دوران قبل بچه داری مثل سه ماه تعطیلی است. بهترین فرصت برای اینکه هرکاری دلت می خواهد بکنی، همه برنامه های توی ذهنت را پیاده کنی... و با همه اینها هیچ کار نمیکنی و باز مهر می آید و روز از نو. آن روزها همه اینها را می دانستم، این روزهایم