رخوت های پردامنه

به نام خدا

معمولا آخر شب ها اینطور می شوم. نمی توانم بخوابم. اگر روز شلوغ پربرنامه پرباری داشته باشم، هیجان روز است که همچنان ادامه دارد و خواب را از چشمانم می گیرد. و اگر روز خلوت کسل بی حرکتی - که معمولا اینطور است - از ناراحتی روزی که هدر داده ام . فکر میکنم در این دقایق پایانی و وقت های اضافه و فوق اضافه نیمه شب به بعد باید یک طوری جبرانش کنم. که نمیکنم. هیچ وقت نکرده ام. فقط ساعت های متمادی اینستاگرام را باز میکنم، می بندم. تلگرام را باز میکنم، می بندم. می آیم اینجا نظرات را باز میکنم، می بندم. می چرخم توی خانه و جز وقت تلف کردن هیچ کار خاصی نمی کنم. دو نیمه شب که بگذرد، گریه های بین خواب دخترک اگر بگذارد، شاید کتابی دست بگیرم که چند صفحه نخوانده رها می شود... از غصه روز به هدر رفته ساعت های دیگرم را هدر می دهم و فردا برایم کسل تر از دیروز می شود.

+ نوشته شده در سه شنبه سوم مرداد ۱۳۹۶ساعت 0:49 توسط صاد |