به نام خدا فردا شب یک هفته می شود که مادرجون رفته. آن دوشنبه ای که آمدم با شوق و حیرت خواب آقاجون را اینجا نوشتم، یادم نمانده بود که توی همان خواب یکی به دلم انداخته بود که آمده دنبال مادرجون. قرار بو

به نام خدا هرچند وقت یکبار اینطور می شوم. فلج عضلانی کامل. غذا درست کردن سخت ترین کار دنیا می شود، خانه هیچ وقت مرتب نمی شود، آنقدر سنگین می شوم که برای بلند شدن و نماز خواندن حتی دنبال اراده آهنین می

به نام خدا اولین جمعه بعد فوت مادرجون، همه نهار آن جا بودیم. مامان کار داشت و می خواست دیرتر بیاید. من و فاطمه زودتر با پدر رفتیم. توی خانه مادرجون همه جمع بودند. به عادت قدیم خانم ها نشسته بودند توی

به نام خدا به نام خدابعد یکی دو هفته خانه مرتب شده. بعد فوت مادرجون من هم انگار رفتم در اغما. هرچه گذشت هم بدتر شد. چند هفته ای زورم به هیچ کار نمی رسید و دست و پاشکسته زندگی می کردم. حالا هم خوب نشده

به نام خدا یک تصویر زن خوشبخت هست که آخر شب وقتی همسر و بچه خوابن، رو توک پا راه میره و اسباب بازی ها رو از دور و بر خونه مرتبش جمع میکنه. دوسه تیکه ظرف باقیمونده رو میشوره، دور و بر رو یه نگاهی میندا

به نام خدا فرقی نمی کند مشغول چه کاری باشم. داشته باشم زعفران بسابم، کتلت درست کنم، موهایم را باز گذاشته باشم یا ناغافل از دهانم بپرد: "وا"... ده ها نشانه کوچک است که من را یادش می اندازند. تا همین چن

به نام خدا زنگ زدیم خانه آقای همسر حال و احوال که گفتند چرا شما زنگ زدید و ما می خواستیم زنگ بزنیم برای تولد نازنین و این حرف ها. بعد خاله آقای همسر زنگ زد. بعدتر مادرشوهرجان پیام تبریک کل فامیلشان در

به نام خدا دیشب رسیده ایم مشهد. ولی من هنوز گیجم هنوز گنگم. انگار سکه عید و مشهد و دید و بازدید هنوز توی دستگاه تلفن مغزم جا نیفتاده باشد، معطلم مانده ام. عاشق بهار از راه رسیده و شکوفه های سپید و هوا

به نام خدا مامان در عمرش سبزه نینداخته. سفره هفت سین هم حتی پهن نکرده. این کارها توی خانه از اول با من و یاسمین بود. خودش و ذوق و شوقش. حالا هم که ازدواج کردم همچنان وظیفه خودم میدانم که برای خانه پدر

به نام خدا توی این شش هفت سال زندگی مشترک - هیچ وقت درست یادم نمی ماند چندسال گذشته- ما سه خانه عوض کردیم. خانه اولمان یک خانه چهل و پنج متری کوچک در محله ای نه چندان خوب بود. البته نوساز و تر و تمیز

به نام خدا من همیشه یک مشکل ریشه دار در محاسبه سن آدم ها و اتفاقات داشتم. هنوز هم که هنوز است باید سال های عمرم را با دست بشمرم و آخرش هم دوهفته بعد یادم می رود عددش چند بود. خلاصه اینکه مدت ها فکر می

به نام خدا مامان توی گروه واتس اپ عکس فرستاده است. با دوستان قدیمش رفته اند باغ بتول خانم تا یک شب بمانند. جلویشان کیک تولد یکی است و ایستاده کنار هم لبخند می زنند. جوری که خوشی ته دلشان توی صورتشان پ

به نام خدا اولین بار دبیرستانی بودم که مریم بهم گفت غزاله فکر کنم تو تا ازدواج کنی بچه دار بشی! اصلا مامان بالقوه ای!حق داشت. آن موقع دلم ضعف میرفت برای مادری کردن و یک دوجین بچه می خواستم. و مامان با

به نام خدا وسط نگاه کردن یک برنامه تلویزیونی چشمم افتاد به اسم مجری، نام کوچکش «فاطمه» بود. مثل همه وقت هایی که فاطمه می شنوم یا میبینم، فکر کردم یعنی اسمش را دوست دارد؟ یعنی به اسمش افتخار می کند؟ته

به نام خدا مامان گفت: «اگه درس می خونی فاطمه رو ببرم شهربازی؟» خسته بودم و سردرد ولی کارم عقب بود. گفتم «میخونم ببریدش». مامان دوباره تاکید کرد « نازنین من برم مشغول الذمه ای اگه درس نخونی ها!» دوباره

به نام خدا تا همین سه چهارسال پیش، یکی دوماه قبل به دنیا آمدن فاطمه، من هم مثل پدر بودم. از آن مومن هایی که اسم های مذهبی را دوست ندارند. به خواب شبم هم نمی دیدم یک وقتی بیاید که اسم دخترم را بگذارم ف

به نام خدا فاطمه را که باردار شدم پر از تناقض بودم. از یک طرف دوست داشتم اسم مذهبی بگذارم، از یک طرف برایم مهم بود که اسمش خاص باشد، از یک طرف آنقدر همه اسم های خاص را روی بچه هایشان گذاشته بودند، اس

به نام خدا من یک کمال گرای مطلقم. بارها درباره اش نوشته ام. حالا آن کمال گرایی که نشست کنار تفکر قبلی دید به چیزی کمتر از "فاطمه" راضی نمی شود. وقتی خود اسم هست چرا لقب؟ چرا صفت؟ ... من همه اش را می خ

به نام خدا بقیه قصه چندان دلچسب نیست. غیر یکی دونفر هیچ کس موافق فاطمه نبودگ حتی آقای همسر هم انگار به ناچار قبول کرده بود. مادرشوهرم بارها گفا چرا فاطمه؟ نظرتون عوض نشد؟ بقیه گفتند. پدر بعد تولدش هم

به نام خدا امسال از یکی از روضه ها که برگشتم به آقای همسر گفتم اسم دختر بعدی مان، اگر بیاید و هروقت که بیاید، "زینب" است. وسط روضه مبهوت شده بودم، شگفت زده شده بودم، غرق لذت شده بودم، پر از غرور شده بودم از این بانو ... و فکر کرده بودم کاش باز هم دختری داشته باشم و کاش دخترم لیاقت این اسم بزرگ، این ...