به نام خدابه محض ورودمان به پارک سرما و دلگرفتگی زمستان پیچید توی جانم. درخت های لخت، کلاغ های سیاه، سوز سرما... جمع شده بود با دلگرفتگی غروب جمعه. با خودم فکر کردم آقای همسر و بچه ها را کشاندم بیرون که چه بشود. دم غروب زمستانی پارک خلوت مگر دیدن دارد؟ بعد هی سردتر شد و برای زینب عذاب وجدان گرفتم. ف...

به نام خدایک شب تا صبح با هم توی قطار بودیم. از همان راه آهن مشهد خداحافظی کردیم و هرکس رفت سمت خانه پدر و مادر خودش. ظهر بود که حکیم پیام داد: غزاله من اسم سرخپوستی دخترات رو انتخاب کردم. اسم سرخپوستی زینب را گذاشته بود: « مثل خورشید صبح خندان» و چقدر خوب گذاشته بود. زینب از لحظه ای که بیدار میشود ...

به نام خدا وسط منوی سرگرمی مانیتور قطار بین سرخپوست و طلا و مطرب و قصر شیرین و کلی انیمیشن خارجی دیگر، یکی را هم نوشته "نماهنگ حاج قاسم سلیمانی". نه مثل بقیه خلاصه فیلم دارد نه معرفی بازیگران، زمانش

به نام خدا برای فاطمه تعریف کردم که وقتی هم سن او بودم سه تا ترس گنده داشتم: قطار و هواپیما و قوری کوهستان پارک. داشتیم سوار قطار می شدیم که این را گفتم و فکر کنم بچه پنج ساله هم توی دلش به ترس هایم

به نام خدا لکه های خاکستری دست فاطمه روی دیوار کنار در ورودی یک ماه است که روی اعصابم راه می رود. هردفعه از آنجا رد می شوم و چشمم بهشان می افتد دلم میخواهد یک دستمال بردارم و با اسپری حسابی آن تکه ک

به نام خدا حسابش از دستم دررفته که چندوقت است اینستاگرام را پاک کرده ام. سه ماه؟ چهار ماه؟ بیشتر؟ دفعه های قبل هم این کار را میکردم. وقتی دیگر مدیریت زمان استفاده ام از اینستاگرام از کنترل خارج میشد

به نام خدا فاطمه مکالمات واتس اپم را آنقدر رفته پایین که رسیده به یک گروه. با ذوق صدایم می کند که مامان این چهار نفر کی ن که تو عکس گروه کنار هم نشستن؟ گوشی را نگاه میکنم. من و محدیث و مطهره و جاری

به نام خدادر من یک دختر سرخپوست زندگی می کند که در شهر بی تاب می شود. حجم ساختمان ها و ماشین ها و آسفالت خیابان ها که از یک حدی بیشتر شود، نفسش می گیرد. تک درخت های حاشیه اتوبان خیلی وقت ها ماسک اکسیژ

به نام خدادست فاطمه را گرفته ام و و داریم میگردیم صندلی ای برای نشستن پیدا کنیم که یکدفعه یکی رو می کند سمتم: سلام استاد. چشم های گردم تنها چیزی است که از بالای ماسک معلوم می شود: واقعا منو شناخت

به نام خدا بالاخره آمد. چند سال است منتظرش بوده ام؟ فکر میکنم حداقل پنج سال. آرشیو این وبلاگ را اگر بگردید از همان حوالی بیست و پنج شش سالگی ترس من را از سی سالگی پیدا می کنید. از چند سال قبل که رسما

به نام خدا فاطمه یک کاری کرد که پدرش ناراحت شد. دعوایش کرد که فاطمه زد زیرگریه. از آن گریه های سوزناک دل آب کن. که بابا اشتباه فکر کرد و من نمیخواستم اون کارو بکنم واین ها. ما توی آشپزخانه مشغول فرآی

به نام خدا دیشب نخوابیدم. صبح تا ظهرش را هم فاطمه نگذاشت درست بخوابم. ضعف روزه هم بعد مدت ها آمده بود و افت فشار دم غروب رسید به سردردهای کلافه کننده سرشبی. امشب را باید زود می خوابیدم که باران آمد. د

به نام خدا یک کاریم شده که قبلا نشده بوده. قبلا نبوده. اگر هم بوده آنقدر فاصله افتاده که یادم رفته. الان یک جور خاصی شده ام که حال روحی آدم ها را میگیرم. با تمام وجود لمس میکنم. حرف های نگفته شان را م

به نام خدا هیچ آدمی حال هیچ دو روزش مثل هم نیست. هیچ آدمی همیشه خوشحال و راضی و پرانرژی نیست. این ها را می دانم. می دانید. آدم بزرگ ها درک می کنند که حال هر لحظه یک آدم آخرین قطعه دومینوی قبلش است. هز

به نام خدا داشتند ساعت کلاس نقاشی بچه ها را هماهنگ می کردند. سر دیر بودنش چانه بی فایده می زدم. خودم هم میدانستم که در این فصل هرقدر هم که زود بگذاری، آخرش به تاریکی می خورد. به تاریکی خوردن خط قرمز م

به نام خدا بارها نوشته ام و گفته ام از بزرگترین نعمت های زندگی ام دوستانم هستند. دوستانی که هرکدام یک جواهرند. دوستان ازجانی نیلوبلاگ همدل همدرد همراه. دوستان زیاد. در این وفور نعمت دوست اما سال ها بود در تهران

به نام خدا یک تلفن کوتاه داشتم که به ازغرغر نیلوبلاگها و دردودل های درسی رسید و طول کشید. نمیدانم چقدر. نیم ساعت مثلا. تلفن که تمام شد پیامکی داشتم از شماره ای ناشناس که خانم دکتر فلانی ام از دانشگاه با شما تماس

به نام خدا الان باید من و یاسمین هردو مشهد زندگی می کردیم. یکی نزدیک مامان اینها. یکی دورتر لابد. بعد مثل الان عصرهای گرم تابستان که می شد جمع می کردیم می رفتیم خانه مامان. پدر مثل همیشه نبود و هزارتا

به نام خدا نمی دانم بقیه چطور خانه تکانی می کنند ولی من از آن دسته آدم ها هستم که گرد و خاک به پا می کنند. به اتاق فاطمه که میرسم، سبد اسباب بازی ها را خالی می کنم روی زمین، کشوها، کمدها، روی میز... ی

به نام خدا دیشب خواب آقاجون را می دیدم. نیمه خواب و نیمه هشیار در التهاب سرماخوردگی خودم را به زور خوابانده بودم تا از گلودرد و بدن درد یادم برود که از در آمد تو. در خانه نوجوانی هایم. که طبقه دوم ساخ