باز هم بزرگ شدن

به نام خدا

بزرگ شدن یکی ش هم این باشد که تو که همه هیجان زندگی را به قابل پیش بینی نبودنش می دانستی، به برنامه نداشتنش، به هروقت دلم خواست بخوابم، هروقت دوست داشتم پاشم، تو که آدم هایی که برنامه خواب و بیداری منظم داشتند، خانواده هایی که سرشب می خوابیدند... همیشه برایت کسل کننده ترین موجودات روی زمین بودند که نمیدانستی چطور زندگی روتینشان را تحمل می کنند... همین تو! حالا آرزویت همان برنامه خوابی منظم و شب زود خوابیدن و صبح زود بیدار شدن باشد! که حاضر باشی برای به دست آوردنش هر کاری بکنی!

تویی که عاشق روزهای شلوغ پربرنامه بودی، همیشه هزارتا هندوانه با دو دستت برمیداشتی، لیست کارهای ناتمامت تمامی نداشت، و به هیچ پیشنهاد جدیدی نه نمی گفتی، همین تو که فقط یک کار داشتن، روی یک چیز تمرکز کردن را کسل کننده ترین و بی حال ترین وضعیت روی زمین میدانستی، حالا آرزویت فقط تمام کردن همه نیمه کاره ها باشد و بعد فقط متمرکز شدن روی یک کار. آرزویت زندگی ای باشد که در آن ذهنت فقط به یک جا بند شده باشد. نه پروپوزال و زندگی نامه فلان و همکاری با نشریه فلان و تمام کردن حوزه و مدرسه و کلاس داستان و زبان و  ...

بزرگ شدن حیرت انگیز است. و از همه جالب ترش این است که دیگر نمیخواهی به سال های گذشته برگردی. حسرت سرخوشی جوانی را نمیخوری. آن خامی حتی اگر برای خودش خوب بود، الان دیگر دوست داشتنی نیست. 

و این از همه شیرین تر است. 

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم تیر ۱۳۹۷ساعت 4:15  توسط صاد  |