السابقون

به نام خدا

چرا شوهر من مثل شوهر الف همراه نیست؟

چرا خودم مثل ب خوب درس نمی خوانم؟

چرا مثل پ مادری ام عالی نیست؟

چرا مثل ت نمی توانم مدام سفر بروم؟

چرا اینقدر تنبلم و مثل ث یک کتاب نمی نویسم؟ ...

سی و دو حرف الفبا هم که تمام شوند، حسرت های آدم تمام نمی شود. قبل ترها فقط می گفتم حسرت و حالا کمی با خودم صادق تر شده ام. یک جاهایی هم اسمش را می گذارم حسادت. انگار بی هوا یک سوزن تیز توی سینه ات فرو می رود که قاطی دردش هیچ اثری از محبت و خیرخواهی و همدلی نیست.

یک فضاهایی هم این حسرت و حسادت ها را بیشتر می کند، مثل اینستا و باز بیشتر از هر چیز دیگر مثل اینستا.

اولش که اینستاگرام را پاک کردم فقط به خاطر وقت گیر بودنش بود. نمی توانستم استفاده ام را کنترل کنم، بعدها فهمیدم خیلی هم تقصیر من نیست، اصلا طراحی اش طوری است که کنترل شدنی نباشد، پاک کردم و فرار. فرار موثر بود. وقتم آزاد شد. خیلی آزاد ... و بعد، کم کم، دیدم چقدر آرام تر هم شده ام. آنجا حسرت و حسادت بود که پشت سر هم روی سرم تلنبار می شد. نه فقط این دو، سوال هم بود، گیجی هم بود، تردید و ابهام هم بود، تعجب هم بود ... دنیایم را کوچک کردم و خودم شدم یک برکه آرام.

شب هایی مثل امشب، که چرخ زدنم در اینستا با همان نسخه وب کند و پرزحمت، کمی بیشتر از در زدن و فرار کردن طول می کشد... دوباره بازار حسرت ها گرم می شود... دوباره گیج می شوم، گر میگیرم، از خودم بدم می آید، ناامید می شوم، حسودی می کنم ... هزارتا قله می گذارم پیش چشمم که از جهتی باید به هرکدامشان برسم و دورم ... دووور .

بعد مثل حالا گیج و مردد می مانم. اگر جهانم این اندازه بزرگ نمی شد، شاید خیلی عقب تر از حالا بودم. خیلی پرت تر، بی جهت تر ... همین حسرت هاست که آدم را جلو می برد، حتی حسادت هاست که تکانش می دهد، همین سوال ها و تردیدها و گیج شدن هاست که به فکر وامی داردش ...

ولی چطور است که آمدن و بودنشان هیچ لذت بخش و شیرین نیست. یکدفعه انگار از وسط برکه آرام رخوتناک پرتت می کند وسط میدان دو سرعت و تو گیج و گم به جلو و عقبت نگاه میکنی و فکر میکنی چقدر عقبم ... چقدر عقبم ...

اما اصلا میدان مسابقه کجاست؟ دویدن برای چیست؟ جایزه را چه کسی می دهد؟ ...

دوباره بیشتر از حدی که باید در اینستا گشتم و دوباره گیجم و گنگ و پر از سوال.