آینه

امشب نشستم ویژگی های بدی که دارم و خیلی اذیتم می کند را نوشتم. نزدیک بیست تا شد. همه هم جدی، همه هم اساسی، همه هم عمیق و ریشه دار. کلی فکر کردم و هرکدام که یادم می آمد داغ دلم تازه میشد که آخ آخ… امان از این…این یکی رو دیگه نگو…

بعد یاد شانزده هفده سالگیم افتادم که هی فکر میکردم چارتا خصوصیت بد برای خودم پیدا کنم و نبود. یاد شب های خواستگاری که جواب ویژگی های منفی تون چیه میشد من من و (منظم نیستم) مثلا.

حالا اتفاقا منظمم، ولی پایم به بیست سی تا اخلاق بد دیگر بند است که آن روزها اصلا نمی دانستم وجود دارند. امشب بعد تمام شدن این لیست بلند و بالا فکر کردم همین ویژگی ازدواج شاید به دنیا بی ارزد. همین که خودم را نشان خودم داد.