حسرت

یک چیزی هم هست که همیشه می سوزاندم.

اینکه امام، با همه امام بودنش، روزهایش همین بیست و چهار ساعت ما را داشته...

اینکه توی همین بیست و چهار ساعت های فراری، با همه مشغله های معمول زندگی، به کجاها می توان رسید.

بعد من عمری است روی تردمیل درجا میزنم.

آخ...