فعلا

به نام خدا

خیلی وقت است که این (خب که چی؟) توی سرم جولان می دهد. گفته بودم. امشب ولی یکدفعه ضربه فنی ام کرد. دلیلش شاید پرسه زدن در لیست وبلاگ های به روز شده بلاگفا بود و آینه ای که در آن خودم را دیدم. دوباره سوال همیشگی آمد: چرا اینجا می نویسی؟ جوابی نداشتم جز: برای خودم. دفتر خاطراتمه.

خب توی دفتر بنویس...

دفاعی نداشتم.

تا کی زور این منطق بچربد را نمی دانم. دوماه، شش ماه، یک سال یا بیشتر...

آدم بستن و خداحافظی کردن هم نیستم. لنزبیرنگ من است و نمی شود که نباشم. منتها میخواهم با قلم و کاغذ آشتی کنم. با برای خودم نوشتن واقعی. بی خواننده. بی توهم خواننده.

تا کی که دوباره دلم برای این صفحه تنگ شود. دوماه، شش ماه، یک سال یا بیشتر...

اطلاع دادم چون نگاه آنها که همیشه به بودنشان دلگرمم کردند، برایم محترم است.