لنز بی رنگ

به نام خداآقای همسر همیشه می گوید با این وسواس و دقتی که تو آشپزی می کنی ، شیکترین کافههای شهر هم غذا درست نمی کنند. مبالغه می کند ولی همیشه حواسم بوده چقدر ادویه بزنم، چه اندازه رب. فلفل دلمه ای ها را چه اندازه ای خرد کنم که خام نمانند و له هم نشوند یا نازکی ورقه های قارچ برای پیتزا چقدر باشد که آب نیندازد. فوت آشپزی ام هم پیازنازک حلقه شده یا زیتون و ادویههایی است که در نهایت میپاشم. امشب ولی مامان بزرگی ترین پیتزای عمرم را پخته بودم. یک مایه ماکارونی آماده که از قضا فلفل دلمه و گوجه فرنگی هم داخلش داشت. چنان سرشلوغ و خسته بودم که دادم فاطمه پخش کند روی خمیرپیتزاهای آماده و پنیر بپاشد و رفت توی ماکروفر. اصلا پیتزا درست کردم چون در آن لحظه آسان ترین غذای ممکنی بود که به ذهنم رسید و ظهر هم ب...

به نام خدا خسته و خواب آلود فاطمه تقریبا خواب را بغل کردم که برگردیم خانه. دقیقه آخر جاری جان توی ظرفی که دستش داشتم یک تکه کیک خانگی زنجبیلی گذاشت و داد دستم. تمام راه با فاطمه حرف زدم که خوابش نبرد، چند خرید کوچک کردم و وقتی بالاخره رسیدیم و روی تخت بیهوش شد فکر کردم خودم هم بروم کنارش بخوابم. بس که خسته بودم. در همان لحظات مقاومت ذهنی برای نخوابیدن و به کارهای عقب افتاده رسیدن بودم که یادم از آن کیک زنجبیلی خوش عطر داخل مشما افتاد و از آن طرف توی کابینت دنبال چای سبز کیسه ای گشت و به خودم که آمدم آب جوش آمده بود و با یک لیوان چای خوش عطر و یک برش کیک تازه داشتم می نشستم پشت میز که به کارهایم برسم. حوصله وبلاگ نوشتن هم پیدا کرده بودم حتی! عطر کیک خانگی معجزه می کند. +نوشته شده در دوشنبه چ...

به نام خدا خیلی هم لازم نیست دور برویم. تا همین چند سال پیش یکی از معضلات اصلی من در مجالس بچه های کوچک بودند. بالکل حواسم را پرت میکردند. نه چیزی از سخنرانی می فهمیدم نه حواس جمعی برای روضه داشتم. خیلی وقت ها از همان لحظه ورود کل مجلس را رصد میکردم تا در دورترین نقطه نسبت به بچه دارها بنشینم و درنهایت باز هم یکی دو فرشته اطرافم می پلکیدند. حالا فقط یکی دوسال از آن روزها گذشته و من مادر یکی از ه...